از اين دو امرى كه مرحوم مصنّف در نيّت معتبر و لازم دانستند تنها قربت را مىتوان لازم شمرد چه آنكه روزه عبادت بوده و پرواضح است كه قوام عبادات بقربت و قصد تقرّب الى اللّه است . اما وجه عبادت : همانطورى كه در كتاب صلوة ، مبحث وضوء گفته شد دليلى بر اعتبار آن در دست نيست مخصوصا در عبادتى همچون روزه ماه مبارك رمضان زيرا بفرض اگر رعايت اين امر لازم باشد در مواردى استكه فعل صلاحيّت براى واقع شدن به دو وجه را داشته باشد ( هم استحباب و هم وجوب ) و بديهى است كه روزه در ماه رمضان به لحاظ عدم قابليّت اين ماه براى غير روزه واجب منحصرا ظرفيّت براى اين نحوه را داشته و در نتيجه چون مشترك نيست وجهى براى رعايت امر مزبور به نظر نمىرسد . و بعبارت ديگر قصد وجه در مشتركات معتبر است يعنى در اموريكه به انحاء مختلفه واقع مىشوند مانند نماز چهار ركعتى بعد از زوال ظهر كه هم صلاحيّت براى ظهر را دارد و هم عصر را فلذا اگر در اين نماز خصوص هيچكدام را معيّن نكند نماز باطل است يا مثلا بعد از طلوع فجر اگر دو ركعت نماز خواند بدون اينكه قصد نافله يا نماز فريضه صبح را بكند چون اين نماز صلاحيّت براى هريك را دارد و بدون تعيين براى خصوص هيچيك واقع نمىشود لاجرم صحيح نمىباشد ولى امورى كه چنين نيستند همچون وضوء كه اگر در وقت عبادت مشروط به آن واقع شود تنها بر وجه وجوب واقع مىشود و در غير اين صورت منحصرا مستحب است لذا وجه در آن معتبر نيست و روزه ماه مبارك رمضان نيز از همين قبيل است . قوله : و يجب فيه النّيّة : ضمير در [ فيه ] بصوم راجعست .